Interstitiële longaandoeningen (ild), ook wel diffuse longaandoeningen genoemd, vormen een grote en diverse groep van meer dan 150 verschillende longziekten. Bij deze aandoeningen raken het steunweefsel van de longen (het interstitium), de longblaasjes en soms ook de kleine luchtwegen ontstoken of beschadigd. Hierdoor kunnen littekens (fibrose) ontstaan, waardoor de longen minder goed zuurstof opnemen en ademhalen steeds moeilijker kan worden.
Sommige vormen van ild ontstaan zonder duidelijke oorzaak, zoals idiopathische pulmonale fibrose (IPF). In andere gevallen hangt ild samen met een onderliggende auto-immuunziekte, zoals systemische sclerose, reumatoïde artritis of dermatomyositis. Naar schatting heeft 15 tot 25% van de patiënten met een ILD een onderliggende auto-immuunaandoening. Daarom is zorgvuldig onderzoek van groot belang.
Omdat ild zeldzaam en vaak complex is, is verwijzing naar een gespecialiseerd ild expertisecentrum belangrijk. Daar werken longartsen, reumatologen, radiologen, pathologen en andere specialisten nauw samen in een multidisciplinair overleg (MDO). Op die manier kan de meest passende en persoonsgerichte behandeling worden afgestemd op zowel de longaandoening als de eventuele onderliggende auto-immuunziekte.
Literatuur
Voortman M. Interstitiële longaandoeningen bij auto-immuunaandoeningen. ild care today 2018; 11 (22S): 12-15.